Bedene Dönüş ve Olma Hali
İçsel güç gerçekte ne anlama geliyor? Bu soruya tek bir cümleyle, kalıplaşmış bir yanıt vermek pek de kolay degil. Herkesin gücü algılayış biçimi, kendi parmak izi kadar eşsiz bir dokuya sahip. Bu kavrama dair kesin bir formül sunamasam da kendi degisen beden hislerimle anlatabilirim.
Her insanın hayatında zaman zaman yaşadığı sorgulama anları vardır. Bende ise bu, kesintisiz bir döngü içinde ilerliyordu. Gündelik hayatta sürekli bir şeyler yapıyordum; genelde hepimiz gibi yapmam gerekenlerdi bunlar. Hep bir "yapma" hali oluyordu. "Olma" halinden oldukça uzak... Sonra yaptıklarımı sorguladığımda, analiz ettiğimde karşıma hep şu soru çıkıyordu: "Ben bunun neresindeyim? Bu yaptıklarım gerçekten istediğim şeyler mi?"
Zihnimle sorduğum şeyleri yine zihnimle cevaplıyordum. Ya da o dönemler öyle olduğunu düşünüyordum. Beden hisleri hakkında hiçbir şey bilmediğim zamanlardı. Sezgilerimi dinlemiyor, hatta güvenmiyor, yanlış hissettiğimi düşünüyordum. Dikkat ederseniz hep "düşünüyordum" diyorum; çünkü zihnim tam kontrol halindeydi. Beden ise zihnin bu baskısı karşısında sesini çıkarmadan otomatik pilotta devam ediyordu. Ya da etmeye çalışıyordu. Geçmeyen yorgunluklar, ağrılar, içimde hep bir huzursuzluk hali, sürekli tetikte olmak, her şeyi tehdit gibi görmekten daralmış bir nefes... Kapanan bir göğüs.
Zemini Hissetmek
Kendi gücünü eline almak; yere bastığında ayaklarının altında o zemini hissetmek. Desteği oradan, yani yine kendimden almak. Bugün göğüs kafesim açık ve rahat, nefesim yumuşak ve kendi ritminde; bedenim sakin ve akışta olduğunu hissediyor. Her zaman güçlü, esnek ve sessiz bir netlik hali.
Zihnim hala düşünüyor, yeni senaryolar üretmeye devam ediyor; genelde de negatif senaryolar. Eskiden bu senaryolarda teyakkuza geçen bedenim, bugün hiç olmadığı kadar rahat ve huzurlu. Zihin de sakinleşiyor böyle olunca.
Şimdi ve Burada
Hayatım tümden değişti desem abartı olmaz. Çünkü bakış açım değişti. Yeni adımlarımı büyük bir cesaretle atıyorum. Eskiden de karar verir ve uygulardım, lakin içsel olarak hep kendimi sorgularken bulurdum. Bugüne kadar yaptığım her şeyi ve aldığım kararları sevgiyle kucaklıyorum; çünkü onlar beni bugün olduğum insan haline getirdi.
Bugüne baktığımda ise aldığım kararları ve attığım adımları sorgulamayı bıraktım. İlk adımı attıktan sonra her şey netleşiyor; bir sonraki adım geliyor ve akıyor her şey olması gerektiği gibi. Olma hali! İçindeyim, varım, şimdi ve burada, güvendeyim. Ve bu öyle bir his ki; daha önce düşüncesi bile kalbimi sıkıştıran şeyler artık çocuk oyuncağı gibi geliyor. Uyguluyorum ve geçiyorum. Kararlarımı aldıktan sonra günlerce içim yanarak, endişeli düşünceler içinde o ilk adımı atacak ayağım havada asılı kalmıyor. Ayak tabanlarım zemini hissediyor. Hayatımın farklı bir yere doğru evrilmesinden büyük bir keyif alıyorum. Tam bir güven ve teslimiyet içindeyim. Her şey olması gerektiği gibi oluyor.
İçimdeki Çocukla El Ele
Başka biri mi oldum? Sanmıyorum. Ben hep bendim. O duyduğum korkular, içimdeki küçük çocuğun korkularıydı. O küçük çocuk büyüdü, yetişkin oldu. Şimdi o yetişkin halim, içimdeki çocuğa güvenle sarılıyor. El ele verip dünyayı keşfe çıkıyorlar birlikte.
Bu sürecin derin ve emek isteyen bir yolculuk olduğunu söyleyebilirim, yine de yola çıkmaya sonuna kadar değer. Her süreç tek bir adımla başlıyor gerçekten. Benimki de en yaralı halimle kendime, kendi içime attığım tek adımla başladı. Bedene dönmek, bedensel duyumlarımı keşfetmek... Ve orada, içimdeki gerçek gücü buldum.
Eğer sen de kendi içindeki o sarsılmaz gücü hissetmek ve kendi yeryüzünle temas kurmak istersen, Yosomind dünyası tam da bunun için burada seni bekliyor.
Sevgiyle,
Elif GOKCE